I Peugeoten til Besten såg eg min første mobiltelefon.

Han var stor som ei skoøskje, og fastmontert mellom framsetane.

Han hadde telefonrøyr og ledning med krøll, og var alldeles banebrytande.

​

Størst var dagen me fekk datamaskin.

Ho var i tre delar og hadde spesialmøbel og eigen datakrok.

Ho hadde ikkje internett, men ho hadde kabal.

​

Sjølfie var ikkje eit ord på denne tida, men det var sjølvutløysar.

I fotoalbumet har me bilete med ein uklar pappa midt i svevet der han kastar seg inn framfor resten av familien på skitur.

​

Eg hadde puls då eg kjøpte smarttelefon.

Han var ein revolusjon i kvit design, og han fekk plass i lomma.

Då han byrja å telje skritta mine såg eg at me hadde gått for langt